De minimieren

Vandaag is het weer perfect. Niet heet maar gewoon warm; klein briesje; zonnetje wolkje.

Het grappige als je ergens wat langer op dezelfde plaats bent is dat je de mensen en systemen gaat herkennen. Zo komt elke ochtend rond 8:15 de vuilniswagen om de containers te legen (een afgedankte Nederlandse wagen want er staat letterlijk op de achterkant “PAS OP ZWENKT UIT” ik denk dat weinig Spanjaarden dit kunnen lezen. 

Anno 2024 mag je dit waarschijnlijk niet zo zeggen maar ik doe het toch;

De blaadjesneger komt om 9:00; gewapend met een hark, de blaadjes op een hoop vegen. De bomen laten hier elke dag bladeren vallen; de herfst begint hier eerder? Of te warm of te droog? 

Ik vermoed dus dat hij Gambiaans is. Want: echt Gambiaans zwart zwart ; beweegt en doet alles traaaaag, zegt elke keer “hello Houwaarjoe?” Zei over Emma’s hoed “riellie Nice hat!” En ik meen Mandinka te herkennen wanneer hij met een aantal anderen onderling spreekt. Zo is er ook een tweetal toiletjuffrouwen die enorm Gambiaans overkomt. Alsof ze zo van de serrekundamarket zijn gekomen; alleen dan nu met een senia werknemersoutfit.

Die blaadjes laat hij op een hoop liggen (en als het net iets te hard waait waait het daarna weer alle kanten op) en uren later worden die dan opgeruimd zodat het ; ondanks de dorre boel, wel netjes eruit ziet. 

Tegenover onze plaats liggen oranje rode en gele kano’s. Vanaf de dag dat we hier zijn wil Fiene al in ‘zo’n bootje varen” 

Vandaag moet het gebeuren. Naast de camping is een rivier (met kalm water; nauwelijks stroming) en daar kun je kanovaren. 

Emma neemt genoegen met de zoveelste zwembadsessie. 

Na het varen is het tijd voor ijs; en welja: de grootste cornetto (de XXL cornetto) waar Fiene al dagen op zit te azen mag dan nu ook wel een keertje gekozen worden… 

Eerder zei ik dat ze maar een ijsje van normaal formaat moest kiezen; ik vrees dat 1zo’n xxl cornetto al meer suiker bevat dan je op hele dag eigenlijk mag hebben. 

Later lunchen we onder het vers opgehangen schaduwdoek. Dit is een lap plastic achtig textiel; 2 stokken en wat spanband-achtige touwen. Het maakt het leven aangenamer; nu hoeven we niet steeds te verplaatsen omdat iemand al weer in de zon zit. 

Als we lunchen en het die ochtend gekochte Sénia stokbrood pakken zien we een kolonne bizar kleine mieren dat zich feestelijk door het stokbrood heenwerkt. 

Deze mieren zijn zo klein; misschien een kwart van de grootte van de Nederlandse mieren. 

We kloppen ze af (dat gaat niet echt) snijden het meest gemierde stuk af; en besluiten dat we het wel aandurven om het stokbrood evengoed nog te eten; stel je krijgt zo’n minimier binnen ga je daar vast niet dood aan. 

Later blijkt dat er nog een hele processie van minimieren ons “eetkastje” heeft gevonden en de mieren vooral op het plankje van de pindakaas en nutella rondscharrelen. 

Met allesreinigerdoekjes nemen we alles af; en als ik na een paar minuten weer mieren op hetzelfde plankje zie besluit ik dat mijn geheime wapen gebruikt moet worden. Ik heb thuis een flaconnetje Dasty gevuld; dit blijkt een uitstekende mierenverdelger en wegjager te zijn. 

Mens VS. Minimier 1-0

Wat volgt is een heerlijke avond; we maken de senia wijn open (na eerst even in de koelkast want anders wel heel warm) 

En we eten “restjes” restje ananas; super rijp; heerlijk! komkommer, tomatensoepje, noodles , restje hamstermacaroni tot vreugde van de kinders; en bij de Carrefour hadden we een homp Chaumes (super lekkere kaas!) bemachtigd. 

Het leven is goed!