Schoon

Maandag. Vandaag is schoon het toverwoord. Natuurschoon ! En schoon-maken. 
 

Na zaterdag en zondag amper van de camping af geweest te zijn; vinden we het wel een goed idee om nog even iets van de omgeving te zien. Maar …. Waar gaan we dan heen? gaan we nog “even” naar Grenoble? Maar dat is toch ruim een uur rijden; en wat moeten we daar dan weer rondsjouwen? De kinderen willen het liefst naar een speeltuin. Uit tactische overwegingen zeggen we dat we hier geen grote speeltuinen bestaan; alleen op campings.  Ze lijken het te geloven, crisis afgewend.  
We willen wel even wandelen. 
 

Er zijn wandelpaden in overvloed; maar een groot deel hiervan is alleen voor getrainde mensen met bergbeklim-uitrusting of in ieder geval stevige bergschoenen. En die hebben we niet mee.  
Bovendien zijn Emma’s dunne veulenpootjes nog niet echt solide genoeg om een wandeling van meer dan 5 kilometer te maken; en zo vallen er al heel wat wandelroutes af. 
(we hebben tamelijk gedetailleerde wandelroute informatie via de komoot app gevonden, er staat bij hoeveel kilometer; in wat voor staat het pad is (van geasfalteerd tot ruige rotsen) en, ook niet geheel onbelangrijk: de hoogtemeters. 
 

We vinden verrassend dichtbij een geschikte route; langs een meer (lekker vlak) en er is een pad door het bos dat naar een waterval gaat. Dat willen we zien!! De waterval hier bij de camping kunnen we namelijk heel duidelijk horen; maar door de bomen en de bergen niet goed zien behalve een ieniemienie stukje. 
 

We gaan dus naar het “lac du Buclet” ; het is een kilometer of 6 bij de camping vandaan. Maar; als we de bestemming hebben ingevoerd staat er bij de verwachte reistijd 28 minuten… dat is wel wat veel voor zo’n klein stukje. Het eerste deel door het dorpje gaat prima. Dan nemen we een afslag; die je totaal over het hoofd zou zien als we de navigatie niet aanhadden. Een ieniemienie paadje; waar je dus geen tegenliggers wil tegenkomen. De navigatie denkt dat dit een wandelpad is; vandaar de lange tijd. Maar we zien geen verboden voor verkeer bord; dus rijden we ; hobbelend want onverhard; gestaag verder. 
 

We komen 1 tegenligger tegen; gelukkig zien we dat op tijd en kunnen we in een iets minder smal gedeelte elkaar passeren met kruipsnelheid.  
 

Er is een officiële parkeerplaats; en we stappen uit. Na 100 meter ongeveer komen we bij een meer; dat zo onvoorstelbaar mooi is dat het rechtstreeks uit een reisgids lijkt te komen. De kleur van het water is zo bizar; turquoise; en kraakhelder! We zien zelfs wat vissen als we goed kijken.  

We hebben drinken en een tussendoortje mee; want met het pad naar de waterval erbij is het ook en kilometer of 5; en dat is voor de kinders natuurlijk heel wat. 

Af en toe zijn er grappige houten “speeltoestellen” langs het pad; waar de kinders zich vol overgave op storten. “Hebben we toch nog een beetje speeltuin !!” Aldus de euforische kinderen.

En we nemen af en toe gewoon even de tijd om niets te doen; behalve ons eindeloos vergapen aan dit ultieme natuurschoon. 
We zien salamanders; insecten waarvan we de naam niet weten; en keutels van mogelijk eekhoorns; en volgens Emma “misschien kleine dino’s… “ 

Quotes van de dag: “dit water is zo mooi dat ik hier een dolfijn wil zijn!”
Belangrijke levensvragen: 
“zijn er ook dieren die niet poepen?” 

 “gaat de waterval ook uit?” 

“waarom hebben wij geen waterval in de tuin?” 
 

In Nederland kom je dit niet tegen. En deze rust ook niet; we komen maar een handjevol andere wandelaars tegen. 

gadver. Morgen is de laatste dag. Omgeven door dit prachtige landschap heb ik echt heel weinig zin om hier weg te gaan!  
 

En er wacht nog een schoonmaak klusje op ons; de onderkant van het kuipzeil moeten we nog schoon zien te krijgen ….