Het langzame campingleven

Toen we boekten; op een druilerige zondagmiddag in Nederland hadden we uitgevogeld dat de gemiddelde maximum temperatuur voor dit plaatsje 28 graden zou zijn. We zijn hier nu een dag of 5; het is elke dag ruim boven de 30. De luchtvochtigheid is nu een stuk hoger dan zaterdag en zondag; en er staat minder wind  dus het voelt nu echt warm. 
Spaans benauwd; je zit aan het ontbijt en voelt de zweetdruppels al over je rug naar beneden rollen. Op naar het zwembad dan maar; waar we nu om 10:00 zijn, als eerste ! 

Het zwemmen / spelen in het zwembad houden de kinderen heel lang vol. Af en toe komt Emma even “opladen”, Fiene komt alleen het water uit als het strikt noodzakelijk is; d.w.z. voedsel of wc. 

waar de vorige camping een Nederlands bolwerk was; is hier zo’n 40 % Spaans, 20% Frans, 20 % Nederlands; en de overige 20% Belgisch/Duits/ Engels/ overig . Het is grappig om de overeenkomsten en verschillen tussen deze nationaliteiten te observeren. “NO CORRER!” Roept een bezorgde Spaanse moeder naar een sprintend kind op de natte betonvloer; (wat letterlijk NIET RENNEN vertaald is)

De Spanjaarden kamperen doorgaans in stoffige oude jaren 80 caravans of in een van de stacaravans te verblijven; Fransen lijken vooral de campertjes te bezitten. 

Er is ook een groep zwaar getatoeëerde, in Feyenoord merchandise gehulde Rotterdammers die hier; afgaande op hun huidskleur : 

-al maanden zijn;

-in een bad met zelfbruiner zijn gevallen

- of in Nederland een klantenkaart bij de zonnestudio hebben

-of al het bovenstaande 

We zijn hier op een camping van de “Sénia Group” een keten die een aantal campings heeft. Dus zit het stokbrood in een Sénia papiertje; heeft het personeel Sénia kleding aan; kregen we bij het inchecken een fles “Sénia-wijn” in een Sénia bigshopper; hebben we allemaal een Sénia polsbandje (kinderen blauw, volwassenen geel) zodat -geen verstekelingen gebruik maken van de faciliteiten; duidelijk is wie er wel/ geen drank mag bestellen - bij wijze van creditcard kun je met je bandje zelfs betalen want er zit een chip in die je kunt opwaarderen. Verder is de mascotte voor de kidsclub een zonnetje met zonnebril op; die een rondje over de camping doet achter een muziek makend golfkarretje aan; om de kinders op te trommelen voor de minidisco 

Er is een hoge glijbaan; waar permanent een medewerker bovenaan bij zit om botsingen op de baan te voorkomen; de glijbaan is open van 11:00-14:00 en van 16:00 tot 19:00.

Verder is er een vrij streng uitziende badmeester; opblaasbare dingen anders dan bandjes zijn verboden ( vanwege de drukte en de beperkte ruimte in het bad…)  Volwassenen mogen geen bommetjes maken (bommetjesmakende kinderen lijken gedoogd te worden)

salto’s of koprollen van de kant het water in mogen ook niet 

grote kinderen mogen niet in het peuter gedeelte 

al deze feiten worden met een snerpend fluitje en wijzende vinger bestraft. Betuttelend? Een beetje. Maar het resultaat is wel dat het ondanks de drukte; voor zwembad begrippen ordelijk verloopt. 
 

Die middag gaan we naar de decathlon voor een schaduwdoek (van 10:00 tot 22:00 zijn de winkels open, hoera!) en we bezoeken de Carrefour die naast de decathlon zit. 

Joost is dol op supermarkten in het buitenland. (Vraag me niet waarom; blijkbaar zijn er mensen die dit fenomeen fantastisch vinden)

Kijk die hammen! (Een stuk of 30; afgehakte varkenspoten hangen aan een stellage) kijk die vissen! (grote en kleine vissen liggend op gecrushed ijs)  Lelijke komkommers (?!) matig uitziende bloemkolen; en bizar veel soorten ketchup; zomaar een greep van dit Spaanse supermarktavontuur. 
 

We eten die avond bij het zwembad restaurant; de service is vrij traag maar het eten is oké. De pizza, patat en hamburger zijn op de menukaart de meest gekozen gerechten; Joost gaat voor de 400grams entrecote met patat. Verder is er een zang duo; wel aardig. Maar de kinderen vinden het “saai” dus gaan we terug naar de vouwwagen